Izgradnja Partenona, hrama posvećenog boginji Atini, započeta je 447. godine pre Hrista, kada je atinska Skupština javno odobrila Periklovu ideju i odredila budžet. Radovi na izgradnji Partenona, kojima je rukovodio nenadmašni Fidija, okončani su 432. godine pre Hrista, zahvaljujući velikom broju žitelja Atine, koji su direktno učestvovali u gradnji. Kasnije, dodatni značaj kapitalnoj građevini dao je i Aleksandar Veliki (356–323), koji je ovaj spomenik uzdigao na pijedestal ne samo atinskog već i svegrčkog spomenika.
Posle izgradnje Partenon je odolevao mnogim vetrovima razaranja, pa je danas gotovo neverovatno da je ostao čvrst i stabilan. Prvi ozbiljan udarac Partenonu naneo je požar u II veku pre Hrista, koji je znatno oštetio unutrašnji deo hrama. Drugi oblak, koji je za kratko pomračio sjaj Partenona, došao je od rimskog cara Julijana Otpadnika (361–363), jedinog mnogobožačkog cara iz vremena hrišćanstva, koji je organizovao velike radove na Partenonu, da bi ga pretvorio u mnogobožačko svetilište. No, hrišćanstvo je promenilo namenu Partenona, pa je od tada ovaj spomenik, tokom punih hiljadu godina, bio hrišćanska crkva. U toku turske okupacije, kada je Akropolj postao otomansko vojno uporište, Partenon je ostao bogomolja, ali ovoga puta džamija. I kao takav, Partenon je krasio Akropolj sve do kraja XVII veka, kada je nastao jedan tragičan period u njegovoj istoriji.
Naime, krajem XVII veka, Engleska je postala velika pomorska sila, što joj je donelo veliki kolonijalni posed i vladavinu na moru. Ta činjenica dovela je do uspostavljanja diplomatskih odnosa sa Turskom i osnivanja britanske ambasade u Konstantinopolisu. Godine 1799. za britanskog ambasadora u Turskoj postavljen je Tomas Brus ili lord Elgin, a njegov dolazak u Konstantinopolis označio je i početak najtežeg udarca koji je Partenon pretrpeo u svojoj istoriji. Ovaj ambasador iskoristio je svoj diplomatski položaj i dobio odobrenje od Turske, koja je u to vreme vladala i nad teritorijom Grčke, da otpočne skidanje mermera i skulptura sa Partenona, da bi tim elementima dekorisao svoju kuću koju je gradio u Škotskoj. Tako su počeli poslovi na devastiranju ovog antičkog zdanja, pred brojnim očevicima i putnicima, koji su gledajući u čudu šta se događa ostavljali svedočanstva i beleške o tom tragičnom događaju. Partenon je pretrpeo štetu koju uglavnom nije moguće nadoknaditi, pre svega zbog veoma grubog načina skidanja mermera i skulptura, a onda i zbog neadekvatnog transporta najpre do luke Pirej, odakle su skulpture brodovima prevezene do Engleske. Kasnije, finansijske neprilike primorale su lorda Elgina da ovo blago antike proda britanskoj Vladi, koja je skulpture smestila u Britanski muzej u Londonu, gde se i danas nalaze.